Η Ιστορία των τεράριουμ

Το 1842, ο βοτανολόγος Nathaniel Bagshaw Ward έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «On the Growth of Plants in Closely Glazed Cases», όπου αφηγήθηκε την ιστορία της ενδιαφέρουσας ανακάλυψής του. Στα ενδιαφέροντά του ήταν η παρατήρηση των εντόμων και έτσι τοποθέτησε μία χρυσαλίδα μέσα σε ένα γυάλινο μπουκάλι, κλείνοντάς το ερμητικά με ένα αυτοσχέδιο καλούπι. Ως μέρος της μελέτης του, αποφάσισε να τοποθετήσει το μπουκάλι σε θέση όπου υπήρχε ηλιακό φως. Παρατήρησε ότι σχηματιζόταν υγρασία στην κορυφή του μπουκαλιού κατά τη διάρκεια της ημέρας, η οποία στη συνέχεια επέστρεφε στο χώμα στη βάση του μπουκαλιού.

Προς έκπληξή του, μετά από λίγες ημέρες διαπίστωσε ότι μέσα στο μπουκάλι βλάστησαν μια φτέρη και λίγο γρασίδι. Αυτά ήταν ακριβώς που προσπαθούσε να μεγαλώσει στον κήπο του, αλλά δεν τα κατάφερνε καλά. Ο Nathaniel σκέφτηκε ότι η ρύπανση από τα τοπικά εργοστάσια είχε επηρεάσει την ανάπτυξη των φυτών του στον κήπο. Αυτό τον έκανε να πιστέψει ότι τα φυτά μπορούν να αναπτυχθούν όταν προστατεύονται από μολυσματικές ουσίες του περιβάλλοντος. Στη συνέχεια έβγαλε τη γυάλα έξω από το παράθυρο και τα φυτά συνέχισαν να ευδοκιμούν μέσα σε αυτή για 4 χρόνια χωρίς καθόλου νερό. Τότε ήταν η στιγμή που γεννήθηκε ένα terrarium. Σύντομα έγιναν μόδα μεταξύ των Άγγλων στη Βικτωριανή εποχή. Αντί για τεράριουμ, τότε τα αποκαλούσαν ‘Wardian Cases’. Ο Nathaniel είχε μισθώσει ξυλουργούς για να κατασκευάσουν τέτοια ‘Wardian Cases’, ώστε να εξάγει βρετανικά φυτά στην Αυστραλία. Παρά το πολύμηνο ταξίδι, τα φυτά έφθασαν σε πολύ καλή κατάσταση και εξακολουθούσαν να αναπτύσσονται.

Τι είναι τα τεράριουμ;

Είναι μια μικρογραφία οικοσυστήματος, συνήθως μέσα σε διάφανες γυάλες. Διακρίνουμε δύο τύπους τεράριουμ: τα ανοικτά και τα κλειστά. Στα κλειστού τύπου, οι γυάλες έχουν κάποιου είδους καπάκι που δεν επιτρέπει την είσοδο ή έξοδο του αέρα.

Η επιλογή ανοικτού ή κλειστού τύπου τεράριουμ είναι πολύ σημαντική και εξαρτάται άμεσα από το είδος των φυτών που περιλαμβάνει ένα τεράριουμ. Λάθος επιλογή μπορεί να οδηγήσει τα φυτά σε μαρασμό.

Στα κλειστού τύπου τεράριουμ επιλέγουμε φυτά που αρέσκονται σε αρκετή υγρασία. Τέτοια φυτά είναι οι φτέρες, οι πιλέες, οι φιτόνιες, οι πεπερόμιες, τα σαρκοφάγα φυτά και πολλά άλλα, καθώς και τα βρύα (moss). Τα τελευταία χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σε κλειστού τύπου τεράριουμ και τέτοιου είδους τεράριουμ ονομάζονται και ‘moss terrarium’.

Στα ανοικτού τύπου τεράριουμ συνήθως χρησιμοποιούνται φυτά που απαιτούν λίγο πότισμα, όπως κάκτοι και παχύφυτα, αλλά και εδώ θέλει προσοχή στη σωστή επιλογή των φυτών, καθώς αρκετά παχύφυτα, για παράδειγμα, δεν είναι κατάλληλα για φύτευση μέσα σε γυάλα.

Κλειστού τύπου τεράριουμ

Αυτού του τύπου τα τεράριουμ απαιτούν ελάχιστη συντήρηση. Ένα περιστασιακό ψέκασμα των φυτών που βρίσκονται μέσα στην κλειστή γυάλα είναι αρκετό, καθώς το νερό ανακυκλώνεται συνεχώς μέσα στο κλειστό περιβάλλον της γυάλας. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία ενός τέτοιου τεράριουμ είναι η επιλογή σωστών φυτών και η τοποθέτησή τους σε φωτεινό μέρος, αλλά όχι σε απευθείας έκθεση στον ήλιο.

Ανοικτού τύπου τεράριουμ

Σε αυτά τα τεράριουμ δεν υπάρχει καπάκι και οι γυάλες είναι πάντοτε ανοικτές. Έτσι, τα φυτά που βρίσκονται σε ανοικτό τεράριουμ απαιτούν λίγο παραπάνω πότισμα, αλλά με προσοχή, καθώς οι γυάλες είναι κλειστές στη βάση και χωρίς αποστράγγιση. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι πολύ σημαντικό στη βάση της γυάλας να χρησιμοποιήσουμε κάποια υλικά για καλύτερη αποστράγγιση, όπως διακοσμητικό χαλίκι. Το πότισμα καλό είναι να γίνεται με ένα ελαφρύ ψέκασμα των φυτών ανά διαστήματα και ανάλογα με το είδος του φυτού.