Ένα Ταξίδι από την Κίνα στην Ευρώπη

Το φυτό συλλέχθηκε για πρώτη φορά από τον George Forrest το 1906 και το 1910, στην οροσειρά Cang της περιοχής Yunnan στη νότια Κίνα.

Το 1945 το είδος αυτό ανακαλύφθηκε ξανά από τον Νορβηγό εξερευνητή Agnar Espegren, που ζούσε με την οικογένειά του στην περιοχή Hunan.

Κάποια στιγμή ταξίδεψε στο Kunming της περιοχής Yunnan, όπου έμεινε για μία εβδομάδα. Εκεί απέκτησε ένα τέτοιο φυτό (πιθανότατα από κάποιο τοπικό μαγαζί) και το έφερε μαζί με την οικογένειά του στην Καλκούτα, όπου έμειναν για περίπου έναν χρόνο.

Η οικογένεια Espegren επέστρεψε στη Νορβηγία τον Μάρτιο του 1946 μαζί με το φυτό, που ήταν ακόμα ζωντανό. Εκεί ο Espegren ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Νορβηγίας και μοίρασε σε φίλους μικρά τέτοια φυτά που είχαν αναπτυχθεί στη βάση του αρχικού φυτού. Με τον τρόπο αυτό το φυτό διαδόθηκε στη Νορβηγία και τη Σουηδία.

Ολόκληρη όμως η ιστορία ήταν μέχρι πρόσφατα άγνωστη στους βοτανολόγους.

Ένα διάσημο αλλά μυστήριο φυτό

Η πιλέα έγινε αρκετά γνωστή τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, ιδιαίτερα στην περιοχή του Λονδίνου (υπήρχε στους βασιλικούς βοτανικούς κήπους Kew Gardens και στον βοτανικό κήπο RHS Garden Wisley), καθώς και στο Εδιμβούργο.

Ερασιτέχνες κηπουροί συνέχιζαν να την πολλαπλασιάζουν, αλλά οι ειδικοί επιστήμονες δεν είχαν ξεκάθαρη εικόνα για το φυτό αυτό.

Πρόοδος στην αναγνώρισή του έγινε το 1978, όταν ο D. Walport έστειλε μερικά φύλλα και μια αρσενική ταξιανθία στο Kew. Τα φύλλα παρέπεμπαν σε συγκεκριμένα είδη Peperomia της οικογένειας Piperaceae, ενώ τα αρσενικά άνθη στην οικογένεια Urticaceae.

Στο τέλος, και μετά από έρευνα του βοτανολόγου Wessel Marais, ανακαλύφθηκε ότι το φυτό ήταν ένα κινεζικό είδος πιλέας που είχε ονομαστεί το 1912 από τον Γερμανό βοτανολόγο Friedrich Diels ως Pilea peperomioides.

Τα επόμενα χρόνια καινούργια δείγματα του φυτού από διάφορες περιοχές της Μεγάλης Βρετανίας στάλθηκαν για αναγνώριση στο Εδιμβούργο. Έγινε γνωστό ότι πολλοί άνθρωποι είχαν το φυτό αυτό στο σπίτι τους, δίνοντας μοσχεύματά του σε φίλους ή πουλώντας το στις αγορές.

Ανακαλύπτοντας τις ρίζες του

Σε μια προσπάθεια να εξηγηθεί πώς και πότε το φυτό αυτό έφτασε από το Yunnan στην Ευρώπη, ο Robert Pearson δημοσίευσε ένα άρθρο στην εφημερίδα Sunday Telegraph τον Ιανουάριο του 1983, ρωτώντας το Kew Gardens αν κάποιος είχε πληροφορίες για την εισαγωγή του είδους στη Μεγάλη Βρετανία.

Από τις απαντήσεις που έλαβε, μία οδήγησε στη λύση.

Μία οικογένεια, οι Sidebottoms από το Cornwall, μίλησαν για ένα φυτό που είχαν λάβει 20 χρόνια πριν. Η μικρή κόρη της Νορβηγίδας οικιακής βοηθού που είχαν ταξίδεψε με την οικογένειά της στη Νορβηγία για διακοπές, όπου έλαβε ένα μικρό τέτοιο φυτό και το έφερε πίσω στη Μεγάλη Βρετανία.

Και έτσι η πιλέα έφτασε από τη Σκανδιναβία στην Αγγλία.

Σε εκείνο το σημείο πολλοί βοτανολόγοι από τη Σκανδιναβία επισκέφτηκαν το Kew Herbarium και εξέτασαν δείγματα της Pilea peperomioides, αλλά κανένας τους δεν είχε δει τέτοιο φυτό.

Το θέμα αυτό έφτασε στον Dr Lars Kers του βοτανικού κήπου της Στοκχόλμης, ο οποίος αντιλήφθηκε ότι το άγνωστο φυτό που είχε στο σπίτι του και που είχε λάβει από έναν συγγενή του στη Σουηδία το 1976 ήταν μια Pilea peperomioides. Κατόπιν τούτου, οργάνωσε μια παρουσίαση του φυτού αυτού σε μια διάσημη σουηδική τηλεοπτική εκπομπή.

Περισσότερα από 10.000 γράμματα στάλθηκαν μετά το τέλος της εκπομπής, κάνοντας εμφανές ότι το φυτό αυτό ήταν πολύ δημοφιλές στα σπίτια της Σουηδίας. Ανάμεσα σε αυτά τα γράμματα, τελικά ο σύνδεσμος με τον Agnar Espegren ήρθε στο φως.

Η πραγματική ταυτότητα της Pilea τελικά διαπιστώθηκε το 1984, όταν η πρώτη εικόνα της εμφανίστηκε στο περιοδικό Kew.